Smalle groeven zwart water vormden de illusie van ruimte in de diepte, lichtblauw en lila de hemel die op dit uur snel aan helderheid verloor. Het geruis van de bijna bladerloze bomen wiens grijze gestaltes spookachtig oplichten, evenals het zanderige zich in bochten slingerende pad waarop ze niet naast elkaar maar achter elkaar moesten lopen. Zo hier en daar werd het wat breder en konden ze zien dat er in het verleden in ieder geval meer gebruik van was gemaakt. Oude karresporen hadden greppeltjes gevormd die evenwijdig met hen opliepen en in de bochten uitwaaierden, zich even meer ruimte veroorloofden om verder te komen waarna alles weer werd samengedrukt tot er niet meer dan een schouderbreedte pad over bleef. Aan de ene zijde lag de uitgestrektheid van het land,………..
Uit: Vertelsels tussen licht en donker/Adriaen Willemsz
Boek zoekt lezer, voor meer informatie
Vertelsels tussen licht en donker – MY HAPPY SOUL PUBLISHERS