Eens was ik op weg gegaan en in mijn onbezonnenheid gedood. Nu zou het anders gaan, zo meende ik. Immer, je verdwaald niet door de weg kwijt te raken maar vind hem terug door stil te gaan staan. Zo stond het ervoor toen ik mezelf op een grote kei gezeten terugvond, het maanlicht weerkaatst zag worden in het water aan mijn voeten. Nooit eerder had ik het gevoel gehad dat ik zweefde. Op deze plek waar alles me anders leek dan ooit tevoren. Om me heen staken de donkere naaldbomen hun kruinen naar de grijzige opalen hemel op. Het was alsof de tijd hier had stilgestaan……..
Uit: Sprookjes voor onderweg – een innerlijke reis –
Adriaen Willemsz
Verder lezen, klik dan op onderstaande link en bestel