Als iemand op dit moment op het idee was gekomen om de appelboom voor kachelhout om te zagen, hadden de jaarringen verraden dat hij al ruim twee eeuwen oud was. 221 jaar om precies te zijn. De perceptie van de appelboom was niet zo groot, slechts zijn hoekje van de wereld in de nu verwilderde tuin kan hij overzien. Toch was het niet zo dat hij onberoerd was gebleven voor de wereld om hem heen. In de eeuwen dat hij op zijn vaste plekje stond, uitgroeiend van een boompje tot de reusachtigheid die hij nu was, had hij zowel tijden van oorlog als van vrede gekend. De woestenij waar hij nu staat en die bijna vergeten lijkt, was eens een schitterend landgoed geweest.
Uit: Sprookjes voor onderweg – een innerlijke reis –
Adriaen Willemsz
Verder lezen, klik dan op onderstaande link en bestel: